Ongehobbyde hobby

In november kocht ik hardloopschoenen. Niet omdat ik toen fanatiek aan het rennen was — integendeel.

Mijn laatste hardlooppoging was in 2020. Daarna… niks. Ik had een hekel aan mijn oude schoenen, maar gunde mezelf geen nieuwe. Eerst maar weer eens gaan hardlopen, vond ik. En zoals dat gaat: omdat ik niet begon, gebeurde er dus ook niks.

Tot die ene dag. Impulsief kocht ik ze.

Ik liet mijn voeten meten met zo'n apparaat bij een sportwinkel. Ik voelde me een lompe moeke toen de behulpzame medewerker me een stukje liet rennen. Hij adviseerde me een paar, zei “ik heb ze zelf ook”  en ik kocht ze. “Ze kunnen ook heel goed casual,” zei hij er nog bij. En dat klopte. Tot vandaag heb ik ze vooral goed ingelopen onder een jeans 🙂

Maar vandaag was de dag. Ik ging ervoor.

Had ik redenen bedacht om niet te gaan? Natuuuuuuurlijk! Het was koud, het sneeuwde, ik had nog wel andere dingen te doen, morgen kan ook...

Ik had twee vrienden laten weten dat ik zou gaan. Dat ik een foto zou sturen. Dat alleen al hielp.

Mijn "Happy socks" hielpen ook met het iets minder serieus nemen van mezelf.

Mijn doel: 3 kilometer. Stap voor stap; het hoeft niet meteen 10km te zijn. En niet in mijn troosteloze wijk, maar eerst vijf minuten fietsen, de polder in. Lekker tussen de molens met muziek aan. Ik ren graag op de beat. Vandaag was dat Sex on Fire van Kings of Leon.

De score: 2,96 kilometer. Net geen drie — en toch helemaal goed.

Ik voel me trots. Ik heb een start gemaakt. Ik voel me energiek. En terwijl ik uitloop, stromen de ideeën. Zoals dit blog.

Ik moest denken aan Sanne van Arnhem, die op Instagram vertelde over de “ongehobbyde hobby”. Die ene hobby waar je zo enthousiast aan starte. Alle spullen in huis haalde…maar vervolgens niet doet. (of na twee keer niet meer)

Hebben we die niet allemaal?

Hoeveel mensen hebben een camera gekocht omdat ze beter willen fotograferen? Omdat ze het vaker willen doen. En gunnen zichzelf vervolgens de tijd niet. Waardoor die camera langzaam ligt te verstoffen op een plank.

Misschien is die ongehobbyde hobby geen gebrek aan discipline. Misschien is het uitstel. Of streng zijn voor jezelf. Of denken dat je eerst goed moet zijn voordat je mag beginnen.

Vandaag rende ik geen perfecte drie kilometer. Maar ik rende wel.

En soms is dat precies wat een hobby nodig heeft: niet meer denken — gewoon beginnen. 💛