“Dachten jullie dat ik al dood was?” zegt hij met een grijns. Ik ging met mijn zus Roeby op bezoek bij onze ome Jan van 89. Hij deed niet open: hij lag nog te slapen en hoorde de deurbel niet. Die humor is kenmerkend voor ome Jan. Het doet me ook denken aan mijn vader. Ome Jan is zijn oudere en enige broer. Onze levenspaden hebben elkaar niet vaak gekruist, door hun leeftijdsverschil van twaalf jaar en door de loop en de duur van mijn vaders leven. (Geinig feitje: ome Jan is

In november kocht ik hardloopschoenen. Niet omdat ik toen fanatiek aan het rennen was — integendeel. Mijn laatste hardlooppoging was in 2020. Daarna… niks. Ik had een hekel aan mijn oude schoenen, maar gunde mezelf geen nieuwe. Eerst maar weer eens gaan hardlopen, vond ik. En zoals dat gaat: omdat ik niet begon, gebeurde er dus ook niks. Tot die ene dag. Impulsief kocht ik ze. Ik liet mijn voeten meten met zo'n apparaat bij een sportwinkel. Ik voelde me een lompe moeke toen d

Je hebt vast al duizend foto’s gemaakt van je baby met je telefoon – en terecht. Maar misschien droom je ook van échte beelden. Tijdloos....